Aşılması Gereken Eşik

Ahh 2025 yılı bana neler öğrettin nasıl bir kuyunun içine attın ve beni kör kuyularda öylece merdivensiz bıraktın. Bazı durumlarda insana kendinden başkası yardım edemez bende öyle bir durumdayım evet bu durum hala devam ediyor kendimi kurtarmak için mental zorluklar yaşıyorum ama aşıcaz buna inanıyorum.

Gerçekten sizinle dertleşmek istiyorum ve bu yıl benim için bir yıkım yılıydı her yerden bir yıkım yaşadım. Öncelikle en başa dönelim 

Ocak 2025,  bu ay benim için en sağlıklı olmaya adım attığım düzenli spor yaptığım, kış tatilimi yaptığım karın tadını çıkardığım, sporuma gittiğim ve iyi giden bir ilişkinin tohumlarını yeşerttiğim bir ay oldu.

Şubat 2025, Kariyerimin tap noktasında olacağım bir teklif alıp yönetici pozisyonunda koltuğuma kuruldum benim için yeni bir düzene alışma ayı oldu.

Mart 2025, Sevildiğim ve her yerden kendimi beslediğim bir ay

Nisan 2025, iş yerinde aşırı mobbing bir çok patronlu yerde herkesi memnun etme çabası pozisyonundan dolayı iş arkadaşlarının değişik tavırları son derece rahatsız edici iftiraların kulağıma gelmesi ve bir anda odama gelip temizlik görevlisi güzel ablamın bile beni duyacağım iftiralara hazırlıklı olmam için beni uyarması

yılın ilk yarısı  bu tarz mobbinglerle uğraşırken bir anda istifa edip işten zorla ayrıldım. Çok rahat bir koltuğum vardı ama kimsenin saygısı yoktu üstüne üstelik sürekli iftiraya maruz kaldım bir çok patronu olan yerde çalışınca düzen kolay oturtulamıyor ve üstlerimin sürekli halledicez deyip hiç bir şeyi halletmemeleri beni bu noktaya getirdi. En son bir patronumdan şunu duydum '' Sen daha güzel olduğun için seni kıskanıyor'' Neee !  bence kadın başkasının güzelliğini kıskanmak yerine kendine ilham almalı kendi güzel taraflarını beslemeli. İşin tuhaf kısmı bu durumun doğru olma ihtimali çünkü otoritemi kabul etmeyen şahıs kendinden daha güzel bulduğu her kadına aynı şeyi yapıyormuş hatta çalıştığım yerde ondan güzel olan kadınların hiç biri onunla konuşmuyordu. Daha kötüsü ondan daha güzel biri onunla çalışamaz onu direk kovduruyormuş. Bende bu şahsı neden burada tuttuklarını anlamadığım için gözlem yaptım ve gördüm ki çok patronlu yerlerde kalmanın en kolay yanı ''yalakalığı bir üst seviyeye taşımak''  Patronlarımız asansöre binmek için tuşa bile basmıyolardı o şahıs onlar yerine hallediyordu yemeklerini ayaklarına götürüp neredeyse sularını bile kendi elleriyle içereceği bir pozisyona sokuyordu kendini sonuç işte kalmaya devam ediyordu fakat sürekli hakarete maruz kalarak. Gerçekten bu durum bir kadın olarak beni çok üzsede bu onun seçtiği bir yoldu. Bir gün çok büyük bir kavga sonucunda istifa ettim zorla da olsa işimden ayrıldım.

Aslında bir daha böyle bir iş bulamayacağımın farkındaydım iyi bir maaşım  yönetici pozisyonum vardı fakat dediğim gibi iyi bir sandalyede oturup insanların iftiralarına maruz kalmaktansa tüm gün ayakta bekleyip saygı duyulan biri olmayı yeğlerim. ilk kez hayatımda radikal bir karar aldım ve işimden ayrıldım.

Nisan 2025 ilişkimi de sonlandırdım.

 İş görüşmelerine devam edip bir yandan da sporumu aksatmadım artık sağlık açısından da görüntü açısında da olabileceğim en tap noktadaydım. Tabii bu süreçlerde beni şaşırtan iş teklifleri oldu eskiden eğitimci olarak çalıştığım iş yerinde bir miktar tazminatım kaldığı için orayı ziyaret etmiştim. Hem paramı alıp hem eski öğrencilerimi velilerimi görmek istedim. Ben ayrıldıktan sonra bir çok öğrencim aşklarım canlarım her şeylerim benim için miting düzenlemişler geri dönmem için baya baskı uygulamışlar minik bebeklerim.... Ziyaret sırasında hiç olmayacak bir şey oldu ve yeni müdür sonra oranın asıl patronu müdür yardımcısı ne kadar gereksiz insan varsa işte işe geri dönmem için teker teker teklifte bulundular elbette kabul etmedim. Bunun iki sebebi vardı birincisi çok çalıştığım halde hakkımı yiyip beni işten çıkarttılar, ikincisi müdürüm dahil bir çok kişiyi bence haksız yere işten çıkarttılar. Tabii onların haklı sebepleri vardır belki bilmiyorum ama benim açımdan öyleydi neyse ben rededince eski müdürümden dolayı redettiğimi düşünüp onu baya bir kötülediler tabii ben bunlara inanacak yaşı geçtiğimden ve gururumdan asla ödün vermeyeceğimden nazik bir şekilde olanlarla benim alakam olmadığını ne yaşandıysa müdürler arasında yaşandığını benim sadece burada bir çalışan olduğumu söyledim. Sonra ki zamanlarda yeni müdür wp üzerinden bana tekrar düşünmem gerektiğine dair bir teklif formu attı. Yeni bir işe başlağımı söyleyerek redettim. Tabii bunlar olurken o işyerinde çok yakın arkadaşım sandığım bir kız vardı adı S. olsun. Bütün sürece şahit oldu.

Nereye gidiyorsun ? Eve

Ah mona şükürler olsun sonunda buradayım! Sanki uzun süredir kendimi arıyordum bir yerlerde misafirlikteydi ruhum ama sonunda döndüm buradayım! nerede? evimde… Blogum benim gerçekten evim buraya yazmayı o kadar özledim ki. Yokluğum belli oldu mu bilmiyorum. Ama içimde yazamamamın kırgınlığı, gidemediğim yansıtamadığım duyguların  üzüntüsü var. Bugün tatilimin son günü yarın bir asker gibi uyanacağım kendi hayatımın ayakları üzerine.. Bu düzene ayak uydurup aynı istikamette yürüyeceğim bir düzine insanla. Ve yine yorgun düşüp unutacağım hayallerimi daha da sonraya bırakacağım zaten çoktandır ertelediğim her şeyi. Sahi insanlar nasıl yetişiyor her şeye. Hem tatil yapıp hem çalışıp hem spor yapıp hem istediğim her şeyi yiyip hem kilo almak istemiyorum mümkün müdür bu? Sanki dünyanın başka bir köşesinde başkalarının hayatında mümkünmüş gibi geliyor bana. Benim hayatım ise şöyle sabah kalk işe git gel spor niyetine otobüsten erken in yürü biraz daha yürü. Daha sonra eve gel telefona bak biraz daha bak aldığın son kitabı oku çok değil birkaç sayfa ve yat. Ahh delireceğim yalnızca yalın ayak çiçekli bir yoldan koşarak gidemez miyim. Yok gidemem o zaman kredi kartı borçlarımı kim ödeyecek neyse ben yine otobüsten erken inmelere devam edeyim. Bu kış bir seramik kursuna yazılayım diyorum aslında yakın zaman için bir dans kursuda bakmıştım kendime ama ne kadar içselleştirmemişsem artık unutuvermişim Evet ben gerçekten dans etmek istiyorum.. sanırım.. istiyorum. Evet istiyorum ama biraz itilmeye ihtiyacım var.. galiba…

Ama benim koşmam gerek 'kendimle seans'

 Karanlıktan gelicekler önünde dikilecekler, sarı sarı dişleri olucak, sivri pencereleri olucak, yakalayacak sanıcaksın ama hep sen kazanıcaksın, ben sana koşmayı öğreticem, içinden gülmeyi öğreticem.

Sanki uzun zamandır yaşamıyormuş hissiyatım var bir döngünün içinde hissediyorum kendimi sabah uyanıyor, işe gidiyor, çalışıyorum eve geliyor uyuyor sabah uyanıyor işe gidiyor... işte tüm hayatım bu. Aklımda bu aralar tek bir şarkı var içimden sürekli onu mırıldanıyorum. Kendimi o şarkıya yakıştırıyorum ve yoluma devam ediyorum yürüyorum ama nereye gündüz mü gece mi yollarım da çiçekler mi var taşlar mı bu hayatı hangi yaşamımda yaşayacağımı düşünüyorum daha kaç kere geleceğim dünyaya hangi yaşamım beni dinlendirecek. Şükrediyorum elimdeki imkanlara sonra elime bakıyorum ne için çabalıyorum nerede zamanımı sattığım paralarım bu hayat benden neden sürekli almak zorunda ve ben neden bir karadeliğe doğru süzülüyorum tüm varlığımla. Dur sorgulama sakın eğer sorgularsan uyanırsın.